บทที่ 192 ฝีมือของหลินรุ่ย กับการตบสั่งสอนหน่วยสายฟ้า

บทที่ 192 ฝีมือของหลินรุ่ย กับการตบสั่งสอนหน่วยสายฟ้า

ปัง ปัง ปัง!

ห่ากระสุนสาดเข้าใส่จิงซือเหว่ยและหลี่หยางอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น ทั้งสองคนกลับกระโดดพุ่งตัวออกไปเหมือนเตรียมการไว้ก่อนแล้ว

หลังลงพื้นและกลิ้งตัวหลบหนึ่งรอบ ก็รอดพ้นจากกระสุนทุกนัดที่สาดใส่มาได้ทันที

เหล่ยจ้านและคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งตาค้าง อุตส่าห์เล็งไว้อย่างมั่นเหมาะแท้ๆ แต่พวกนั้นหลบพ้นไปได้ยังไง?

หมอนั่นจะไปรู้ได้ไงว่านักเรียนกลุ่มนี้ตอนฝึกปกติ ถูกหลินรุ่ยไล่สาดกระสุนใส่หรือไม่ก็ขว้างระเบิดใส่จนชิน

ทำให้ในกระดูกของพวกเขา มีสัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตรายฝังลึกอยู่แล้ว

เหมือนทหารเก่าที่ผ่านสมรภูมิมา พอได้ยินเสียงดังหน่อยก็จะหลบโดยอัตโนมัติ

การตอบสนองของจิงซือเหว่ยกับหลี่หยางก็เป็นเหตุผลเดียวกัน