บทที่ 177 สุนัขทหารทรยศงั้นหรือ

บทที่ 177 สุนัขทหารทรยศงั้นหรือ?

ในป่า ฝีเท้าเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ

สุนัขทหารกว่ายี่สิบตัวก่อตัวเป็นวงล้อมปิดตาย นำพาเหล่าทหารหน่วยสืบราชการลับเข้าใกล้หลินรุ่ยและพวกพ้องเข้าไปทุกที

ทันใดนั้น สุนัขทหารหลายตัวหยุดชะงัก จมูกดมฟุดฟิดอยู่บนพื้น

ร้อยเอกหน่วยสืบราชการลับปาดเหงื่อบนหน้าผากก่อนจะหันไปถามผู้ฝึกสุนัข "ทำไมหยุดล่ะ กลิ่นหายเหรอ?"

ผู้ฝึกยิ้ม "ไม่ใช่กลิ่นหายครับ แต่เพราะใกล้ถึงแล้ว ปกติสุนัขทหารจะติดตามกลิ่นแบบกว้างๆ มาตลอด ตอนนี้คงเจอเบาะแสที่ชัดเจนขึ้นเลยหยุดเพื่อระบุพิกัดให้แน่ชัด!"

"สุนัขทหารของเราผ่านการฝึกมาเป็นพิเศษ พวกมันไม่สุ่มสี่สุ่มห้าบุกเข้าใส่หรอกครับ จะทำก็ต่อเมื่อแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์เท่านั้น!"

ร้อยเอกพยักหน้า ส่งสัญญาณมือให้ทหารในหน่วยรอบๆ

ชั่วพริบตา ทหารทุกคนบรรจุกระสุนเข้าลำเพลิง แววตามีแต่จิตสังหารที่เข้มข้น