บทที่ 166 ชีวิตคนเรา... ไม่มีโอกาสให้เริ่มใหม่!

บทที่ 166 ชีวิตคนเรา... ไม่มีโอกาสให้เริ่มใหม่!

เทียนป้าส่งเสียงขู่ต่ำๆ ในลำคอพร้อมแยกเขี้ยวออกมา

หวังเซิ่ง ซุนหนาน และคนอื่นๆ ไม่รอช้า รีบปีนขึ้นที่สูง ใช้กล้องมองกลางคืนสอดส่องสถานการณ์รอบด้านทันที

พวกเขานำอุปกรณ์ล้ำสมัยติดตัวมาด้วยไม่น้อย ซึ่งล้วนหามาได้จากเส้นสายที่มีอยู่

การซ้อมรบครั้งนี้จึงได้นำมาใช้ประโยชน์สมใจ

และหลายอย่างที่ใช้ ต่อให้เป็นหน่วยเขี้ยวหมาป่าเองก็อาจไม่มี

ส่วนทหารทั่วไปของฝ่ายแดงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่มีทางได้สัมผัสของพวกนี้แน่นอน

"คน... คนเต็มไปหมดเลย!" หวังเซิ่งหันซ้ายแลขวาด้วยความตื่นตระหนก "ผู้กองครับ เรา... เราโดนล้อมแล้วจริงๆ กองกำลังฝ่ายแดงเต็มไปหมดเลย!"

วินาทีนั้น เหล่านักเรียนทุกคนต่างตื่นตะลึงจนถึงขั้วหัวใจ

พวกเขาไม่นึกเลยว่าจะถูกหลินรุ่ยพูดดักคอได้แม่นยำขนาดนี้