บทที่ 163 ป๊าครับ ทำไมจู่ๆ ถึงมีลูกโผล่มาเพียบเลยล่ะ

บทที่ 163 ป๊าครับ ทำไมจู่ๆ ถึงมีลูกโผล่มาเพียบเลยล่ะ?

ปังๆๆ...

ชั่วพริบตา กระสุนจำนวนมหาศาลก็ถูกสาดกราดเข้าใส่จิงซือเหว่ยและพรรคพวกราวกับห่าฝน

ทหารฝ่ายแดงตอบสนองได้อย่างรวดเร็วมาก ภายใต้การบัญชาการของนายทหารยศพันตรี พวกเขาประสานกำลังกันถักทอเป็นตาข่ายเพลิงโอบล้อมเป้าหมายไว้อย่างรวดเร็ว

"ให้ตายสิ เหมือนพวกมันเตรียมตัวรออยู่ก่อนแล้วเลยวะ!" เซียวหยวนตงก้มตัววิ่งระเบิดความเร็วสุดชีวิต

หม่าฉีกวาดสายตามองซ้ายขวาแล้วตะโกนลั่น "พวกมันกำลังจะโอบล้อมเข้ามาแล้ว ทุกคนต้องเร่งฝีเท้าขึ้น ไม่งั้นวันนี้ไม่ได้รอดสักคนแน่!"

"พวกเราโดนสอยร่วงไปกี่คนแล้วเนี่ย!" จิงซือเหว่ยตะโกนถาม

"สามคน!" นักเรียนคนหนึ่งแผดเสียงตอบ "จะปล่อยพวกมันทิ้งไว้ตรงนี้เหรอ?"

"แม่มเอ๊ย!" จิงซือเหว่ยตาแดงก่ำ "ผู้กองเคยบอกไว้ ทหารอย่างพวกเรายึดมั่นในอุดมการณ์ที่ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง ต่อให้ตายก็ต้องแบกพวกมันกลับไปด้วย! แต่ตอนนี้พวกเราต้องสลัดการไล่ล่าของพวกมันให้พ้นก่อน ค่อยคิดหาทางทีหลัง!"

"คราวนี้ซวยชิบหาย บอกว่าจะมาลอบโจมตี แต่ดันโดนไล่ล่าหัวซุกหัวซุนเหมือนหมา เหล่าจิง ทั้งหมดเป็นเพราะแผนห่วยๆ ของนายแท้ๆ!" เซียวหยวนตงบ่นอุบ