บทที่ 158 ถล่มคลังเสบียง

บทที่ 158 ถล่มคลังเสบียง

รถบัสแล่นโยกเยกออกจากถนนใหญ่ เข้าสู่เส้นทางสายรองที่ขรุขระ

พนักงานขายตั๋วมองเหล่าทหารที่กำลังหลับใหลบนรถด้วยรอยยิ้มก่อนหันไปพูดกับหลินรุ่ย "พ่อหนุ่ม พวกเด็กๆ นี่เหนื่อยกันแย่เลยนะ ดูสิหลับกันสนิทเชียว ขึ้นรถมาจนป่านนี้ยังไม่ตื่นกันเลย!"

คนขับรถหัวเราะ "ก็ยังดีครับที่มีรถสองคัน ไม่งั้นขนไปไม่หมดแน่ บอกว่าเป็นทหารปกป้องมาตุภูมิ แต่เอาเข้าจริงก็ยังเป็นเด็กกันทั้งนั้น ให้พวกเด็กๆ นี่มาปกป้องพวกเรา นับเป็นเกียรติจริงๆที่ได้รับใช้"

หลินรุ่ยลูบหัวเทียนป้า ยิ้มตอบ "ลุงครับ ได้นั่งรถลุงก็เป็นเกียรติของพวกเราเหมือนกัน"

พนักงานขายตั๋วหัวเราะร่วน "พ่อหนุ่ม จะไปไหนกันเหรอ? ตั้งแต่เมื่อคืนเห็นรถถังวิ่งกันให้ว่อน แถมไอ้รถที่มีจรวดลูกโตๆ นั่นอีก ดูโก้ชะมัด กำลังจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?"

หลินรุ่ยยังไม่ทันได้ตอบ คนขับรถก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน "ถามอะไรไม่เข้าเรื่อง! นั่นน่ะความลับทางทหาร ไปต้อนไอ้หนุ่มนี่ให้ลำบากใจทำไม?"