บทที่ 142 นี่น่ะเหรอวิชา ยิงแบบกระโดด

บทที่ 142 นี่น่ะเหรอวิชา "ยิงแบบกระโดด"?

ขบวนรถมาถึงจุดหมายในเวลาอันรวดเร็ว สิ้นเสียงนกหวีดรวมพล หลินรุ่ยก็พาลูกศิษย์ทุกคนกระโดดลงจากรถ

พันตรีนายหนึ่งจากเขตทหารกวาดสายตามองพวกเขารอบหนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังป่าด้านหลัง "ป่าผืนนี้ รวมไปถึงภูเขาลูกนั้น คือพื้นที่ทั้งหมดของการทดสอบครั้งนี้!"

"เข้าไปข้างในแล้ว ก็ถือว่าเข้าสู่สนามรบ หน้าที่ของพวกแกคือประคองตัวให้รอดครบสี่ชั่วโมง ระหว่างนี้จะหลบตรงไหนก็ได้ แน่นอนว่าจะหันไปปะทะกับคนของหน่วยเขี้ยวหมาป่าด้วยก็ได้...ถ้าคิดว่าสู้ไหว!"

พันตรีและทหารที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างเผยรอยยิ้มดูแคลนออกมา

ก็แหงล่ะ พวกรุ่นใหม่จากวิทยาลัยทหารจะเอาอะไรไปเทียบกับหน่วยรบพิเศษ ในสายตาพวกเขานี่มันก็แค่การหาเรื่องใส่ตัว

ถึงหน่วยรบพิเศษชุดนี้จะเพิ่งก่อตั้ง แต่พอขึ้นชื่อว่าเป็นหน่วยรบพิเศษ ยังไงก็ต้องเหนือชั้น

เผชิญกับเสียงหัวเราะเยาะเหล่านั้น เหล่านักเรียนกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยสักนิด