บทที่ 132 ปล่อยหมีตัวนั้นซะ

บทที่ 132 ปล่อยหมีตัวนั้นซะ

กว่าครึ่งชั่วโมงผ่านไป ปู้เฉาและเหล่านักเรียนคนอื่นๆ ต่างชะเง้อมองจากด้านนอกค่าย

เมื่อไม่เห็นหลินรุ่ยก็ยังไม่กล้าบุ่มบ่ามกลับเข้าไป จึงตะโกนถามจิงซือเหว่ยกับพวกที่ถูกมัดอยู่กับต้นไม้จากระยะไกล

"เฮ้ย จิง ผู้กองไปหรือยังวะ?"

จิงซือเหว่ยถลึงตาใส่ไอ้พวกซื่อบื้อด้วยความหงุดหงิด "ถ้าผู้กองยังอยู่ พวกแกจะมายืนแหกปากถามแบบนี้ได้เหรอ? ป่านนี้โดนจับหมอบไปหมดแล้ว!"

"เออ จริงด้วยว่ะ!" นักเรียนบางคนพยักหน้าเห็นด้วย

หวังเซิ่งตะคอกกลับอย่างหัวเสีย "ไอ้พวกเวรนี่! รีบมาแก้เชือกให้พวกกูที มือเท้ากูชาไปหมดแล้ว!"

คนกลุ่มนั้นรีบวิ่งกรูเข้าไป ช่วยกันแกะเชือกให้จิงซือเหว่ยกับพวกอย่างทุลักทุเล

พอช่วยลงมาได้ครบทุกคน นักเรียนคนหนึ่งก็ร้องลั่นด้วยความตกใจ "เฮ้ย! ค่ายเราหายไปไหนวะ?"

คนอื่นที่เพิ่งนึกขึ้นได้ต่างพากันมองหาค่ายไปทั่ว