บทที่ 115 รู้สึกเหมือนผู้กองกำลังด่า แต่ไม่มีหลักฐาน!

บทที่ 115 รู้สึกเหมือนผู้กองกำลังด่า แต่ไม่มีหลักฐาน!

ท้องฟ้าเริ่มสว่าง หลินรุ่ยนั่งอยู่ข้างต้นไม้ รอเหล่าหลิวไปพลางฝึกเทียนป้าไปพลาง

“เทียนป้า ทางนั้น เร็ว!”

หลินรุ่ยทำสัญญาณมือ เทียนป้าพุ่งตัวออกไปแทบจะในทันทีโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

สี่เท้าตะบึงดั่งบิน พาตัวเองพุ่งขึ้นเนินเขา ก่อนจะงับกิ่งไม้ที่หลินรุ่ยชี้เอาไว้

ร่างกายบิดเร่งแรงในอากาศ!

“เปรี๊ยะ!” กิ่งไม้หักสะบั้น

เทียนป้าลงจอดบนพื้นอย่างมั่นคง ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ กลับมาหาหลินรุ่ยด้วยท่าทางทะมัดทะแมง

หลินรุ่ยรับกิ่งไม้มาด้วยรอยยิ้ม เทียนป้าแลบลิ้นห้อย นั่งลงตรงหน้าอย่างเชื่อฟัง

หลินรุ่ยตบหัวมันเป็นรางวัล “หมาดี เก่งมาก ทำได้สวย!”