บทที่ 103 เดิมพันทหาร

บทที่ 103 เดิมพันทหาร

เหอจื้อจวินกับเกาซื่อเวยสบตากัน ครู่หนึ่งต่างคนต่างพูดอะไรไม่ออก

หลินรุ่ยลุกขึ้นยืน "ขอบคุณท่านทั้งสองที่ให้ความสำคัญครับ แต่ลูกศิษย์พวกนี้ผมรู้ดีว่าพวกเขาต้องการอะไร"

"และผมก็รู้ดียิ่งกว่าว่าตัวเองต้องการอะไร!"

หลินรุ่ยจ้องเหอจื้อจวินเขม็ง "อีกไม่นานหรอก พวกเราจะลบคำสบประมาทเรื่องฝีมือระดับหน่วยรบพิเศษทิ้งไป เพราะถึงเวลานั้น ทุกคนในที่นี้จะมีศักยภาพเหนือกว่าหน่วยรบพิเศษ!"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น เราจะเข้าหน่วยเขี้ยวหมาป่าไปทำไม? ท่านว่าจริงไหมครับ?"

เหอจื้อจวินลุกพรวด สายตาเย็นเยียบดั่งคมมีดจ้องหลินรุ่ยเขม็ง

หลินรุ่ยจ้องตากลับโดยไม่ถอยแม้แต่นิดเดียว!