บทที่ 67 ฝึกแบบมนุษย์มนาหน่อยได้ไหม

บทที่ 67 ฝึกแบบมนุษย์มนาหน่อยได้ไหม?

หลินรุ่ยตบมือหนึ่งครั้ง เหล่าผู้หมวดก็รีบลงจากรถแล้วทยอยขนหินทรงกลมลูกแล้วลูกเล่าลงมา

จากนั้นต่างคนต่างช่วยกันประคองหินคนละก้อนอย่างทุลักทุเล

ปัง!

เสียงหินแต่ละก้อนถูกทิ้งลงพื้นดังสนั่น เหล่านักเรียนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากผืนดิน

เพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนก็แข็งค้าง

"เชี่ยเอ๊ย" จิงซือเหว่ยทำหน้าขมขื่น "ประมาทไปแล้ว พวกเรายังเด็กเกินไปจริงๆ ดันไปเชื่อว่าผู้กองจะปล่อยให้สบาย! ทำไมถึงได้ใสซื่อกันขนาดนี้เนี่ย?"

เซียวหยวนตงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "หมายความว่า... พวกเราต้องกอดไอ้ก้อนนี่แล้วจมลงไปกั้นหายใจงั้นเหรอ?"