บทที่ 59 หลินรุ่ยวันทยหัตถ์อย่างให้เกียรติ เหล่านักเรียนกอดคอกันร้องไห้โฮ!

บทที่ 59 หลินรุ่ยวันทยหัตถ์อย่างให้เกียรติ เหล่านักเรียนกอดคอกันร้องไห้โฮ!

“ท่านผู้อำนวยการครับ!” เลขาฯ รีบวิ่งเข้าไปประคอง “เป็นอะไรมากไหมครับ?”

ใบหน้าของผู้อำนวยการซีดเผือด เขาสั่นเทาไปทั้งร่างพลางชี้ไปที่กระเป๋าเสื้อ “ยา... เอายามาให้ที”

เลขาฯ รีบคว้ายาจากกระเป๋าเสื้อ หยิบออกมาสองเม็ดป้อนใส่ปากอีกฝ่ายทันที

“เลขาฯ หลัว ผู้อำนวยการเป็นอะไรมากไหมครับ?” หลินรุ่ยเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

เลขาฯ ถลึงตาใส่ “ผู้อำนวยการมีโรคประจำตัวเป็นโรคหัวใจ พวกคุณทำแบบนี้เขาช็อกตายพอดี ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา แกนั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบ!”

หลินรุ่ยทำหน้าไปไม่ถูก!

ใครใช้ให้มากันล่ะ? นี่กำลังฝึกอยู่ ตกใจเองแล้วจะมาโทษกันทำไม ไร้สาระ!

หลินรุ่ยยังไม่ทันได้เอ่ยปาก บรรดานักเรียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มไม่พอใจแล้ว

จิงซือเหว่ยพูดจาประชดประชัน “คุณเลขานี่แปลกนะ พวกคุณบุกขึ้นมารบกวนการฝึกเองแท้ ๆ แล้วทำไมต้องมาโทษผู้กองพวกเราด้วยล่ะครับ?”