บทที่ 40 ใช้ระเบิดมือ... ระเบิดพวกเดียวกันเองเนี่ยนะ

บทที่ 40 ใช้ระเบิดมือ... ระเบิดพวกเดียวกันเองเนี่ยนะ?

“ผู้กอง เรียบร้อยแล้วครับ!” เฉินหมินวิ่งหอบแฮ่กเข้ามา

หลินรุ่ยหันไปมอง ข้างสนามยิงปืนถูกจัดเป็นสนามฝึกขว้างระเบิดแบบง่ายๆ

เอาเข้าจริงก็แค่ขุดหลุมไว้ตามจุดต่างๆ แล้วเอาห่วงลวดเหล็กมาวางเลียนแบบหน้าต่าง

มีระยะตั้งแต่ 30 เมตรไปจนถึง 80 เมตร จัดวางไว้เป็นระยะทุกๆ 10 เมตรอย่างเป็นระเบียบ

หลินรุ่ยพยักหน้า กวักมือเรียกนักเรียนทุกคนมาที่หน้าสนามฝึกทันที

“เชี่ย ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ห่วงนั่นเล็กชะมัด ไกลสุดนั่นแทบมองไม่เห็นแล้วนะ จะให้ปาเข้าไปเนี่ยนะ?”

“ยากไปมั้ง ร่างกายคนเราไม่ได้ติดตั้งศูนย์เล็งไว้เสียหน่อย จะปาไปโดนได้ไง?”