บทที่ 17 ลาป่วยงั้นเหรอ! นี่เรียกว่าป่วยเรอะ

บทที่ 17 ลาป่วยงั้นเหรอ! นี่เรียกว่าป่วยเรอะ?

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในขณะที่เหล่านักเรียนกำลังนอนหลับอย่างสนิทและฝันหวาน

เสียงนกหวีดดังแหลมและรัวเร็วขึ้นที่โถงทางเดินอย่างกะทันหัน

"รวมพลฉุกเฉิน!" หลินรุ่ยตะโกนก้องเข้าหาตึกนอน

ตามหลักแล้วการรวมพลฉุกเฉินห้ามส่งเสียงใดๆ ทั้งสิ้น ทุกอย่างต้องฟังเสียงนกหวีดเป็นหลัก

แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของหลินรุ่ย เขาอ้างว่าทำเพื่อดูแลเหล่านักเรียน กลัวว่านี่จะเป็นครั้งแรกและพวกมันจะหลับลึกจนไม่ยอมตื่น

ดังนั้น การผสมโรงด้วยเสียงตะโกนของเขาน่าจะได้ผลดีอย่างประหลาด