บทที่ 171: สงสารลูกน้อย

บทที่ 171: สงสารลูกน้อย

เพราะเด็กทั้งสองเริ่มเรียกคนตามได้แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าจึงให้คนอุ้มพวกเขาลงมา ให้แขกได้ชมเด็ก ๆ และเปิดโอกาสให้เด็ก ๆ แสดงฝีมือ เรียกแขกด้วยเสียงอ้อแอ้

เด็กทั้งสองเพิ่งตื่นนอน จึงมีชีวิตชีวามาก พอเห็นผู้คนมากมายก็ยิ่งดีใจ ใครสอนอะไร พวกเขาก็เลียนแบบตาม ทำเอาทุกคนเอ่ยชมเด็กทั้งสองไม่ขาดปาก

บ้างก็ชมว่าเด็ก ๆ หน้าตาเหมือนฮั่วโส่วเจียง สมกับเป็นลูกของพ่อเสือ พวกเขาทั้งสองเติบโตขึ้นย่อมมีอนาคตไกล

บ้างก็ชมไจ่ไจ่ว่าอายุยังน้อยแต่สุขุม บ้างก็ชมจ้วงจ้วงว่าร่างกายแข็งแรง สืบทอดพละกำลังไร้ผู้ใดเทียบจากปู่ของฮั่วโส่วเจียง