บทที่ 166: งานเลี้ยงชมบุปผา

บทที่ 166: งานเลี้ยงชมบุปผา

เด็กทั้งสองไม่พอใจเพียงเรียกท่านแม่อีกต่อไป ต่างเขย่งปลายเท้า กางแขนออกหมายให้นางอุ้ม

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าพวกเขาเรียกท่านแม่เป็นแล้ว จึงกล่าวขึ้นทันทีว่า

“พาเด็กมานี่”

“มา เฉิงอัน เฉิงหนิง เรียกย่าดูสิ”

คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่ายาวเกินไป เด็กทั้งสองจึงไม่เข้าใจว่าต้องเรียกสิ่งใด นางสอนซ้ำอย่างอดทนอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเด็กทั้งสองก็พอจะเรียกตามได้ว่า ‘ย่า’ หรือ ‘แม่’

เมื่อเห็นหลานชายทั้งสองซึ่งมีหน้าตาละม้ายบุตรชายของตน ฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าพอหันไปเห็นกู้ชิงฮวนยืนอยู่ด้านข้าง คอยมองนางเล่นกับเด็กทั้งสอง สีหน้าของนางก็พลันบึ้งตึง ราวกับกู้ชิงฮวนจับตาดูเพื่อระวังนางอย่างใกล้ชิด

“นางกู้ เข้าเยี่ยมคารวะเสร็จแล้วก็กลับไปเสีย”

“แต่เด็ก ๆ...”