กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 140: ชีวิตกระหนุงกระหนิง
เมื่อได้ยินฮั่วโส่วเจียงกล่าวถ้อยคำที่นางเคยพูดไว้ กู้ชิงฮวนก็หัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน
“เอ่อ... แม่ทัพรีบชำระล้างร่างกายเถิด ฟ้ามืดแล้ว ข้าก็จะไปชำระล้างร่างกายเช่นกัน”
กล่าวจบ นางก็วิ่งหนีไปทันที
หลังจากนั้นอีกหลายวัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น
ฮั่วโส่วเจียงไม่ได้กลับค่ายทหาร หากแต่อาศัยอยู่ที่เรือนของกู้ชิงฮวน และไม่กลับไปยังที่พักของตนเองอีก
ทั้งสองต่างดูแลเด็กคนละคน และหาเวลามาเล่นแต่งตัวให้เด็กทั้งสองเป็นครั้งคราว
เมื่ออยู่ในเรือนจนเบื่อหน่าย ทั้งสองก็เข็นรถพาเด็ก ๆ เดินเล่นรอบจวนแม่ทัพ เดินทอดน่องในสวน ดื่มชา กินขนม และให้เด็ก ๆ เด็ดดอกไม้มาเล่น วันหนึ่งจึงผ่านไปเช่นนี้
ฮั่วโส่วเจียงกับกู้ชิงฮวนนั่งดื่มชา ชมทิวทัศน์ ส่วนเด็กน้อยทั้งสองถือขนมไม้กัดฟันแทะเล่น
กู้ชิงฮวนเริ่มง่วงงุน นางมองดอกบัวในสระพลางทอดถอนใจ