บทที่ 98: ร่ำรวยแล้ว

บทที่ 98: ร่ำรวยแล้ว

กู้ชิงฮวนได้ใจอยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้น หลังจากเก็บสือตงซ่อนไว้เรียบร้อย นางก็ไปถึงข้างรถเสบียง เปิดผ้าเคลือบน้ำมันออก แล้วลำเลียงเสบียงเข้าไปในมิติส่วนตัว

น่าเสียดายที่มิติส่วนตัวของนางเล็กเกินไป ไม่อาจเก็บของได้มากมาย กู้ชิงฮวนมองเสบียงทีละคันด้วยความละโมบ ทว่าก็ขนย้ายไปไม่ได้

กู้ชิงฮวนรู้ดีว่ามิติส่วนตัวมีขนาดเล็ก ไม่อาจนำเสบียงมากมายถึงเพียงนี้ไปได้ ดังนั้นนางจึงย้ายเสบียงทั้งหมดในมิติส่วนตัวออกมา และตัดสินใจสละเสบียงของตนเองที่อยู่ในนั้น

เสบียงที่กู้ชิงฮวนซื้อมาเป็นเมล็ดข้าวสาลีที่ยังไม่ได้สี ทว่าบนรถเสบียงของตระกูลเก่อ นางกลับพบของดีไม่น้อย ทั้งข้าวสารชั้นดีและแป้งขาว เห็นแล้วชวนให้น้ำลายสอ

น่าเสียดายที่มิติส่วนตัวมีขนาดเล็กเกินไป แป้งขาวอีกไม่น้อยจึงไม่อาจเก็บเข้าไปได้

กู้ชิงฮวนมองเสบียงเหล่านั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนตัดสินใจจากไปเช่นนี้