บทที่ 94: ไม่อาจรอต่อไปได้อีกแล้ว

บทที่ 94: ไม่อาจรอต่อไปได้อีกแล้ว

กู้ชิงฮวนยิ้มแย้ม ทว่าปากเล็ก ๆ กลับราวกับเคลือบยาพิษไว้

“โฮะ ๆ เป็นผู้สอนกฎระเบียบและมารยาทหรือ เช่นนั้นก็นับว่าสูงส่งไม่น้อยสินะ เรื่องมารยาทของเจ้าน่าจะมีความสำเร็จอยู่ไม่น้อยกระมัง? แล้วเหตุใดจึงยังเอาแต่ปิดบังซ่อนเร้น? ข้ามองเจ้ามาตั้งนาน ยังไม่เห็นเลยว่าเจ้ามีมารยาทหรือการอบรมสั่งสอนตรงไหน”

“แต่การอบรมผู้อื่นเรื่องมารยาทและกฎระเบียบได้ ในหมู่คนรับใช้ก็คงได้รับความสำคัญไม่น้อยสินะ”

กู้ชิงฮวนเน้นคำว่า ‘ไร้มารยาท’ และ ‘ในหมู่คนรับใช้’ เป็นพิเศษ

ใช่ว่านางใจแคบ เพียงเพราะการปะทะคารมไม่กี่คำแล้วจงใจหาเรื่องอีกฝ่าย

แต่เป็นเพราะสือตงเคยเล่าให้นางฟังถึงสาเหตุที่ไจ่ไจ่ล้มป่วย รวมถึงชะตากรรมของเด็กที่เมารถผู้นั้น