บทที่ 92: บุญคุณช่วยชีวิตกลับไร้น้ำหนัก

บทที่ 92: บุญคุณช่วยชีวิตกลับไร้น้ำหนัก

“พ่อบ้านเก่อ นายท่านกับฮูหยินของท่านว่าอย่างไรบ้าง?”

พ่อบ้านเก่อครุ่นคิดอยู่ครึ่งลมหายใจ ก่อนยิ้มพลางกล่าวว่า

“ฮูหยินกล่าวว่า เรื่องนี้นับว่ามีวาสนาต่อกันจริง ๆ ทั้งยังทอดถอนใจถึงรูปลักษณ์ของเด็กทั้งสอง และกล่าวว่า ทุกสิ่งล้วนเป็นวาสนาที่สวรรค์ลิขิตไว้แล้ว”

กู้ชิงฮวนยินดีขึ้นมา หากอยู่ ๆ ไปเอ่ยกับตระกูลใหญ่โตว่าต้องการซื้อเด็กทั้งสองจากพวกเขา บางทีอีกฝ่ายอาจคิดว่านางกำลังท้าทาย

ทว่าในฐานะผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตเด็ก ทั้งยังยอมจ่ายเงินซื้อ ท่าทีและความจริงใจย่อมแสดงออกมาอย่างชัดเจน อีกฝ่ายก็ย่อมเจรจาได้ง่ายขึ้น

แต่คำพูดเพียงประโยคเดียวของพ่อบ้าน กลับทำให้รอยยิ้มของกู้ชิงฮวนแข็งค้างบนใบหน้า