บทที่ 86: มีแต่ความรู้สึกผิด มิใช่การตำหนิ

บทที่ 86: มีแต่ความรู้สึกผิด มิใช่การตำหนิ

กู้ชิงฮวนชี้ไปยังทิศทางที่สือตงอยู่ด้วยความยินดี พลางถามผิงอันว่า

“ผิงอัน รีบดูเร็ว นั่นใช่สือตงหรือไม่? ใช่สือตงจริงหรือเปล่า?”

ผิงอันกำลังเข็นรถเข็นที่กู้ชิงฮวนสั่งทำ รถคันนี้ทั้งเบาและกะทัดรัด อีกทั้งยังบรรทุกสิ่งของได้ไม่น้อย

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของกู้ชิงฮวน เขาก็หยุดรถเข็นทันที แล้วมองไปตามทิศทางที่นางชี้

ทว่าผู้คนมีจำนวนมากเกินไป ผิงอันจึงมองไม่เห็นเงาร่างของสือตง

แม้จงโจวจะไม่ได้รับผลกระทบจากความวุ่นวายจากสงครามมากนัก และการรักษาความสงบเรียบร้อยก็ยังพอใช้ได้ ทั้งยังรับราษฎรพลัดถิ่นไว้เช่นกัน แต่ผู้คนส่วนใหญ่ที่อพยพหนีภัยล้วนเต็มใจมุ่งหน้าไปยังชายแดนเหนือ