บทที่ 79: เดินทางถึงอำเภอลู่อัน

บทที่ 79: เดินทางถึงอำเภอลู่อัน

“น้องกู้ ข้าเห็นว่าเจ้าต้องพาเด็กไปด้วยเพียงลำพังไม่ใช่เรื่องง่าย จึงมาตามเจ้าไปด้วยกัน คนอื่นล่วงหน้าไปกันหมดแล้ว หากยังชักช้าอีก ประเดี๋ยวพวกเราจะไม่ได้ส่วนแบ่ง”

เดิมทีกู้ชิงฮวนคิดว่านางต้องการไปช่วยเหลือผู้คน แต่แท้จริงแล้วอีกฝ่ายคิดฉวยโอกาสชิงเสบียงท่ามกลางความวุ่นวาย ทำให้นางรู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง

ที่อีกฝ่ายมาตามตนในยามนี้ ก็ยังนับว่าเป็นความหวังดี คิดจะพาตนไปหาเงินก้อนหนึ่ง

หากมองจากหลักคุณธรรมและในมุมของคหบดี นางหลินก็คือคนเนรคุณ ไร้จิตสำนึกแห่งความสำนึกบุญคุณแม้แต่น้อย ยามนี้กลับคิดฉวยโอกาสจากภัยพิบัติ

แต่หากมองจากมุมที่อีกฝ่ายคำนึงถึงตน นางก็ไม่อาจตำหนิอีกฝ่ายได้จริง ๆ เพราะตนเองก็เป็นผู้ได้รับผลประโยชน์เช่นกัน

ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงปฏิเสธ และไม่อาจกล่าวแม้ครึ่งคำว่าอย่าไปปล้นชิง:

“ขอบคุณพี่สะใภ้หลินที่ยามนี้ยังนึกถึงข้า แต่ข้าเป็นคนขี้ขลาดและระมัดระวังจนเคยชินแล้ว จึงไม่ไปด้วย พี่สะใภ้หลินรีบร้อนก็รีบไปเถิด”