กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 77: โจรพเนจรปล้นเสบียง
“เถ้าแก่เก่อช่างใจกว้างนัก! มิใช่เรื่องลำบากอันใด ท่านเองก็รู้ คนใต้บังคับบัญชาจะยอมเสี่ยงชีวิต มิใช่เพราะเงินทองกับเสบียงหรอกหรือ?”
เมื่อเถ้าแก่เก่อได้ยินเรื่องเสบียงกับเงินทอง เขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจ ธุรกิจร่วมมือกันเพียงครั้งเดียวควรเป็นเช่นนี้ ต่างฝ่ายต่างไม่ต้องพัวพันกันมาก เพียงมอบเงินกับเสบียงให้ครบถ้วน ปัญหาก็ย่อมคลี่คลาย
“ผู้ดูแลโจว ท่านเห็นว่าเงินสองหมื่นตำลึงเงินกับเสบียงเต็มหนึ่งเมืองเป็นอย่างไร?”
“ผู้ดูแลโจว ข้าวางแผนจะตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองจงโจว ต่อไปยังมีโอกาสร่วมมือกันอีกมาก”
“ข้าได้ยินว่าเมืองจงโจวมีราษฎรพลัดถิ่นหลั่งไหลเข้าไปไม่น้อย จนเสบียงในเมืองเริ่มจำกัดการซื้อแล้ว เงินหนึ่งหมื่นตำลึงกับเสบียงหนึ่งคันรถม้าของข้านับว่าจริงใจเพียงพอหรือไม่?”