บทที่ 71: ซูเหิง

บทที่ 71: ซูเหิง

ยังมีคนเกลี้ยกล่อมกู้ชิงฮวนว่าอย่าตามหาเด็กอีกเลย ทั้งยังบอกให้นางทิ้งจ้วงจ้วงที่อยู่ในอ้อมแขนเสีย รอให้ทุกอย่างสงบแล้วค่อยมีลูกใหม่ก็ยังไม่สาย

กู้ชิงฮวนถูกความรู้สึกไร้กำลังเข้าปกคลุมอย่างลึกล้ำ ก่อนหน้านี้นางไม่ทันสังเกตว่า ในกลุ่มคนอพยพหนีภัยแทบไม่มีทารก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเด็กที่เดินเองได้แล้ว

ในยุคสมัยที่ผู้คนกินกันเองเช่นนี้ กู้ชิงฮวนได้ประจักษ์ครั้งแล้วครั้งเล่าถึงความโหดร้ายของมนุษย์และความยากลำบากของการมีชีวิตอยู่

กู้ชิงฮวนป้อนเด็กจนอิ่ม โดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้จะเป็นกลางคืนหรือไม่

นางมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่มีคนก่อกองไฟรวมตัวกัน เพื่อดูว่าสือตงกับไจ่ไจ่ถูกมัดเอาไว้หรือไม่

หากพวกเขาถูกคนที่มีความผิดปกติในการกินสิ่งแปลกประหลาดจับตัวไปจริง ไจ่ไจ่ของนางย่อมตกอยู่ในอันตรายได้ง่ายที่สุด