กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 215 ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ นี่มันน้องชายฉัน!
ไม่สิ นี่มันยังไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอวะ! ปลาติดเบ็ดอีกแล้วเนี่ยนะ?
หนูตายพวกนี้จะมีเยอะเกินไปแล้วมั้ง?
เฉาปินปรายตามองลูกน้องข้างตัวด้วยสีหน้ามืดมน พลางกดเสียงต่ำถาม “กูสั่งให้มึงเอายาเบื่อปากไปหยอด แล้วนี่มึงเอาผงชูรสกระตุ้นความหิวไปเทให้ปลากินหรือไงวะ?”
“หา? ทำไมปลาข้างล่างมันถึงแดกแหลกเหมือนผีตายอดตายอยากกันหมดอย่างนี้วะ?”
สีหน้าของไอ้หนุ่มคนนั้นลนลานขึ้นมาทันตา
“ไม่ใช่นะพี่ใหญ่! ผะ...ผมเอายาเบื่อปากไปหยอดจริง ๆ ครับ!”
“หยอดเสร็จผมก็ยืนเฝ้าอยู่ตั้งนาน พวกนั้นก็นั่งตบยุงกันเป็นชั่วโมงไม่มีปลาแตะสักตัวเลยนะพี่!”
“แล้วมึงอธิบายมาสิว่านี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น? ผ่านไปสองนาทีแถมซัดขึ้นมาสองตัวแล้วเนี่ย”
“ไม่ต้องพูดถึงสิบนาทีหรอก แค่ห้านาทีมันก็ตกครบแล้วมั้ง?”