กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 130 นี่น้องชายผม คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม?
ทันใดนั้น หวงลี่ก็ชี้นิ้วใส่เขา “อยู่นิ่ง ๆ ยืนอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ เดี๋ยวเจ้านายแกก็มาถึงแล้ว!”
ยังไงหวงลี่ก็เป็นถึงเจ้านายใหญ่ แค่คำพูดเรียบง่ายกับท่าทางนิดเดียว ก็แผ่บารมีข่มจนอยู่หมัดแล้ว!
แต่เจ้าหมอนี่ทำเป็นหูทวนลม หันหลังคิดจะวิ่งหนีทันที!
เสี่ยวหางตาไวคว้าคอเสื้อไว้ได้หมับ ดึงเขากลับมาสบาย ๆ เหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ
“บอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งไป แกจะไปไหนห้ะ?”
“ผะ ผมไม่ได้จะหนี ผมปวดท้องจะไปขี้ไม่ได้เหรอไง?”
พอได้ยินแบบนี้ ฉินฟ่างถึงกับหลุดขำ คิดในใจว่านี่กลัวจนแต่งเรื่องดีกว่านี้ไม่ออกแล้วใช่ไหม?
จังหวะนั้น เสี่ยวหางก็ไม่รู้ไปหยิบจุกไม้ชิ้นเล็ก ๆ มาจากไหน ยื่นส่งให้ตรงหน้า
“อุดไว้ก่อน รอเคลียร์เรื่องเสร็จเมื่อไรค่อยไปขี้!”