กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 77 ความรับผิดชอบของอาหลิว!
ขี่ซาเล้งมาไม่นานก็ถึงบ้านหลิวหาง พอถึงหน้าประตู ฉินฟ่างก็เห็นว่าอาหลิวยังคงง่วนอยู่กับเรือประมงลำเล็กในลานบ้านคนเดียว
พลันเหลือบมองเวลา นี่ก็เกือบจะทุ่มครึ่งแล้ว
อาหลิวลุยงานมาตลอดทั้งบ่ายเลยนี่นา!
อายุปูนนี้แล้ว แถมยังเป็นช่วงกลางฤดูร้อนที่อบอ้าวขนาดนี้อีก!
แสงไฟสีเหลืองนวลตรงกำแพงลานบ้านส่องให้เห็นว่า เสื้อกล้ามสีเทาที่อาหลิวสวมอยู่เปียกชุ่มเหงื่อตรงแผ่นหลังไปเป็นแถบใหญ่
พูดตามตรง ในใจเขารู้สึกซาบซึ้งจริงๆ
“พ่อ! พวกเรากลับมาแล้ว!” หลิวหางกระโดดลงจากซาเล้งแล้วตะโกนบอก
ฉินฟ่างลงจากซาเล้งแล้วสาวเท้าตรงไปหาอาหลิวเช่นกัน พลางเอ่ยถามว่า “อาหลิว ไหนว่าแค่ตรวจเช็กดูแลง่ายๆ ไงครับ? ทำไมถึงทำมาทั้งบ่ายเลยล่ะ?”