เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 มีคุณอยู่ช่างดีเหลือเกิน
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ วิ่งเหยาะๆ ดัง กุบกับ กุบกับ สม่ำเสมอและหนักแน่น
เป็นลาตัวหนึ่ง!
ก้าวข้ามกาลเวลาสิบกว่าปี ม่านราตรีสีเทาหม่นค่อยๆ จางหายไป คนหนึ่งคนกับลาหนึ่งตัวอาบไล้แสงดาวปรากฏขึ้นในสายตาของมู่อิง ถนนดินสายแคบในชนบทดูราวกับกว้างขวางขึ้นมาทันตา ชายคนนั้นนั่งตัวตรงสง่าอยู่บนหลังลา แม้แต่เจ้าลาดำตัวใหญ่ก็พลอยดูองอาจผึ่งผายไปด้วย ความมืดสลัวไม่อาจเป็นอุปสรรคต่อเขา สายตาจับจ้องไปข้างหน้า มั่นคงและเยือกเย็น
มือทั้งสองข้างขยุ้มกอหญ้าไว้แน่น ดวงตาที่เพิ่งแห้งผากกลับเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาอีกครั้ง เจิ้งหยาง คุณออกมาตามหาฉันเหรอ มู่อิงจ้องมองคนบนหลังลาอย่างโหยหา ใบหน้านั้นช่างคุ้นเคย ทว่ากลับดูอ่อนเยาว์เหลือเกิน ไม่มีร่องรอยความท้อแท้สิ้นหวัง มีเพียงความมุ่งมั่นตั้งใจ ไร้ซึ่งแววตาหม่นหมอง แทนที่ด้วยดวงตาที่ส่องประกายเจิดจ้าท่ามกลางความมืดมิด
ดีเหลือเกิน! ดีเหลือเกิน! เจิ้งหยาง คุณในตอนนี้ช่างดีเหลือเกิน! มู่อิงพยายามกลั้นน้ำตาไว้ จ้องมองเกิ่งเจิ้งหยางไม่กะพริบตา
รูปร่างกำยำล่ำสัน แผ่นหลังเหยียดตรง ขายาวแข็งแรงคร่อมอยู่บนหลังลา เส้นสายสมส่วน ทรงพลัง
เจิ้งหยาง... เจิ้งหยาง...