กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 401 เวลาของเราเหลือไม่มากแล้ว
“แกจะทำจออิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะขึ้นมาเลยไหมล่ะ แล้วให้ฉันไปกด ๆ รัว ๆ สแกนลายนิ้วมือ สแกนม่านตา หรือถ้ายังไม่พอก็ส่งคลื่นสมองสื่อสารเลยเป็นไง?”
“แล้วค่อยให้ผู้ดูแลฉายภาพสามมิติออกมา ให้ทุกคนรู้สึกเหมือนเห็นผีหลอกอย่างนั้นเหรอ?”
อ๋าวปิ่งรู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาจริง ๆ สิ่งที่ระบบแสดงออกมาในค่ายกลแบบนี้ทำให้เขาทำใจยอมรับได้ยากเหลือเกิน ในสายตาของเขา การทำงานของค่ายกลนี้จากมุมหนึ่งก็เหมือนภาพสะท้อนความโหยหาในอดีตลึก ๆ ภายในใจ ทว่าต่อให้โหยหาแค่ไหน ก็ไม่น่าจะเป็นโกดังเก็บของสิ?