กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1166 ข้ายินดีไป!
ทว่าคำพูดของเซียวลู่เซิงกลับราวกับหินจมหายลงสู่มหาสมุทร ไร้ซึ่งปฏิกิริยาใด ๆ
เซียวลู่เซิงนั่งเฝ้าหรงสวินอยู่ข้างเตียง ไม่อาจปล่อยให้เกิดเรื่องผิดพลาดกับเขาได้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด เซียวลู่เซิงก็เห็นมุมปากของนางยกยิ้มบาง ๆ เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
โลกใบนั้นไม่มีหยุนเอ๋อร์ เขาจะยิ้มได้อย่างไร?
“พี่หรง?”
เซียวลู่เซิงรีบเรียกหรงสวินอยู่หลายครั้ง น่าเสียดาย นอกจากรอยยิ้มจาง ๆ ตรงมุมปากแล้ว ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดอีก
เขานั่งเฝ้าหรงสวินอยู่เช่นนั้นตลอดทั้งคืน
เมื่อขอบฟ้าเริ่มสาง เซียวลู่เซิงกำลังงีบหลับ ก็ได้ยินเสียงพึมพำของซูอวิ๋น