กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1142 รู้ว่าผิดแล้ว
สายลมยามค่ำพัดเอื่อย
เสียงลมเสียดสีกับดงอ้อดังไม่ขาดสาย หรงสวินมองหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยแววตาเลื่อนลอย
หัวใจของเขาราวกับถูกคมมีดกรีดเฉือน
นิ้วมือที่เห็นข้อกระดูกชัดเจนแตะลงบนแก้มขาวผ่องของนางอย่างแผ่วเบา เมื่อเจ็บปวดจนเกินจะทน ดวงตาก็พลันแสบร้อน เขาอ้าปากสูดลมหายใจลึก ๆ
เมื่อมองซูอวิ๋น หรงสวินก็ถามตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าควรทำเช่นไรดี
จันทร์ลอยเหนือปลายหลิว
แม้หรงสวินจะใช้พลังเวทขับไล่ยุงแมลงรอบกาย ทว่าเสียงแมลงและเสียงนกร้องในป่ารกร้างก็ยังดังไม่ขาดสาย
ซูอวิ๋นเองก็ไม่รู้ว่าหลับไปนานเพียงใด เมื่อตื่นขึ้น จันทร์บนขอบฟ้าก็ลอยสูงแล้ว