กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1089 อาจารย์ ข้าเจ็บเหลือเกิน
หลังถูกลมหนาวพัดอยู่นาน
เซี่ยอวิ๋นชูเห็นเซียวลู่เซิงนอนอยู่บนพื้นราวกับหัวใจตายด้าน ก็อดนึกถึงเหยาเอ๋อร์ที่อยู่ไกลถึงแคว้นอวี้ซีไม่ได้
เหยาเอ๋อร์ก็ได้รับโอสถพันธนาการรัก ยามพิษกำเริบ...
เหยาเอ๋อร์กับเจี้ยนอู่
พระมารดากับท่านน้าหรง ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องเหล่านี้ หัวใจก็เจ็บปวดรวดร้าว
เขารู้ดีว่าพระบิดากำลังเผชิญความโศกเศร้าเพียงใด “พระบิดา อย่างน้อยพระมารดาก็ยังมีชีวิต อย่างน้อยพวกท่านก็ยังได้พบกัน”
เซี่ยอวิ๋นชูไม่รู้ว่าควรปลอบอย่างไร แต่ก็ต้องเอ่ยปลอบสักคำ!
จะนอนอยู่ริมแม่น้ำทรายดำเช่นนี้ตลอดไปไม่ได้กระมัง
เซียวลู่เซิงไม่ได้พูด