กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1081 เราต้องออกไป
เซียวเหยาชำเลืองมองเจี้ยนอู่ เห็นเขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “ข้าน้อย ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว”
เซียวเหยาไม่ได้กล่าวอะไร เพียงดึงเขามุ่งหน้าไปทางสวนเหมย
ทั่วทั้งฟ้าดินปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง เมฆบนขอบฟ้าราวกับมีดวงอาทิตย์ซ่อนอยู่ภายใน
รอจนหิมะเหมันต์ละลายสิ้น รอจนวสันต์อบอุ่นและบุปผาเบ่งบาน บางทีทุกสิ่งอาจดีขึ้น
โลกยมทมิฬไร้ซึ่งกลางวันและกลางคืน
ซูอวิ๋นทุ่มเทบำเพ็ญตบะทั้งวันทั้งคืน ทว่ากลับไม่คืบหน้าอย่างก้าวกระโดด
นางไม่รู้ว่าผ่านมากี่วันแล้ว