กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1047 ให้พวกเขาเห็นความโง่เขลาของเจ้า
เซียวเหยายื่นมือออกไป เตรียมดึงเจี้ยนอู่ให้ลุกขึ้น
แต่เจี้ยนอู่กลับไม่ยอมลุก ดวงตาเปี่ยมความหวังจ้องเซียวเหยา “ฝ่าบาท ข้าน้อยมีเรื่องอยากถาม อยากรู้”
ลมหนาวพัดผ่าน เซียวเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วปล่อยแขนเขา “ถามมาเถิด”
เจี้ยนอู่กลืนน้ำลายหลายครั้งอย่างประหม่า ก้มหน้าไม่กล้ามองเซียวเหยา กล่าวเพียงว่า “ต่อไปข้าน้อยจะอยู่เคียงข้างฝ่าบาทได้เสมอ เช่นเดียวกับราชสวามีจริง ๆ
หรือไม่?”
ประโยคนี้แผ่วเบา
เบาราวกับขนนก
แต่เมื่อหล่นลงในหูเซียวเหยา กลับหนักหน่วงเหลือเกิน—
แล้วนางจะทำอะไรได้เล่า?