กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 985 ไปมีลูกกันเดี๋ยวนี้
เจี้ยนอู่สูดลมหายใจลึก จากนั้นลุกขึ้นไปนั่งบนที่นั่งซึ่งเซี่ยอวิ๋นชูเพิ่งนั่งเมื่อครู่
เขามองไปทางขวามือ เมื่อครู่เซียวเหยานั่งอยู่ตรงนี้
จางเจาไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร เพียงกล่าวว่า “หากทำเช่นนั้นจริง ๆ ในใจเจ้าไม่เจ็บปวดเลยหรือ?”
เจี้ยนอู่ส่ายหน้า “ข้ากับเขาไม่รู้จักกัน เขาทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพนี้ เหตุใดข้าต้องเจ็บปวดด้วย?”
“เช่นนั้นก็ดี” จางเจาถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วกล่าวราวกับสาบานว่า “ชาตินี้เราสองพี่น้องจะร่วมทุกข์ร่วมสุข”
เจี้ยนอู่พยักหน้า แววตาเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง
————
ในสวนหลวง