กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 915 ดูแล้วน่าจะยังดีอยู่
หรงสวินยิ้มพลางกล่าวกับเซียวเหยา “ภูเขาด้านหลังข้าเต็มไปด้วยหินก้อนเล็กก้อนใหญ่ ปลูกพืชผลไม่ได้ ให้ข้าปลูกชาขู่ติ่งสักหน่อยดีหรือไม่
ต่อไปชาที่พวกเจ้าดื่มในวัง ข้าจะจัดหาให้เอง?”
เซียวเหยา “...”
ลุงหรงกำลังขอที่ดินจากนางหรือ? ฟังจากน้ำเสียงของลุงหรงแล้ว ตอนที่ได้ที่ดินผืนนี้มา เขาคงลงแรงไปไม่น้อย
“อ้อ ได้สิ ได้เลย” เซียวเหยาตอบ
นางรู้สึกว่าตนประหม่าเกินไป กระทั่งไม่รู้จะวางมือไว้ที่ใด หรืออาจเป็นเพราะรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง
ตอนนั้นนางช่าง...