กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 870 รู้สึกว่าความรู้สึกของตนถูกควบคุม!
“เฉินเอ๋อร์ขอลา” เซียวเฉินประสานมือคารวะตามธรรมเนียมศิษย์อาจารย์ แล้วถอยออกไปอย่างนอบน้อม
หรงสวินมองร่างชายหนุ่มหายลับไปในแสงจันทร์ ครั้นหันหน้าไปก็เห็นตนเองในกระจกทองแดงที่อยู่ไม่ไกล เส้นผมขาวดุจขนนกกระเรียน
และหางตาคล้ายมีร่องรอยแห่งกาลเวลาปรากฏขึ้น
แขนเสื้อยาวพลิ้วสะบัด เพียงโบกมือ ประตูห้องก็ปิดลงทันที
หรงสวินนอนตะแคงบนแท่นไฟ หลับใหลใต้แสงจันทร์
ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายของชายหนุ่ม เขาก็ลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในปีนั้นเขาเองก็เคยกระวนกระวายจนนอนไม่หลับเช่นนี้มานับคืนไม่ถ้วน