กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 787 ไม่มีผู้ใดเห็น วางใจเถิด
“ไม่ต้องขอบคุณ เสื้อผ้าของเจ้าต่างหากที่เปียกชุ่มหมดแล้ว” เซียวเฉินกล่าว
“หม่อมฉัน หม่อมฉัน...” เซี่ยอิงกัดริมฝีปาก อยากพูดแต่ก็ลังเล สุดท้ายยังไม่กล้าเอ่ยออกมา
หญิงสาวเปียกปอนทั้งตัว อีกทั้งยังเป็นฤดูร้อน จะให้นางออกไปหาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าได้อย่างไร?
เซียวเฉินเข้าใจความลังเลของนาง จึงก้มลงอุ้มนางขึ้นจากพื้น “ไปที่พักของข้าก่อน”
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง” เสียงของเด็กสาวนุ่มนวล มือขาวเรียวบางจับผ้าไหมบนไหล่เขาไว้เบา ๆ
เซียวเฉินเพียงก้มตามองแวบหนึ่ง ก็เห็นเด็กสาวแก้มแดงระเรื่อ เขี้ยวปากริมฝีปากแดงชาด ราวกับตุ๊กตากระเบื้อง