กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 672 ภูผาที่กดทับมานับพันปี ฝันกลางวันช่างไร้เดียงสา
แผ่นกระดาษร่วงลงมา
เซียวเหยาเก็บขึ้นมาดู เป็นกระดาษแผ่นเล็กที่เซี่ยอวิ๋นชูเขียนส่งเข้ามายังเมืองหลวงพร้อมฎีกา
เมื่ออ่านถ้อยคำรักอันอ่อนหวานที่เขาบอกเล่า อารมณ์ของเซียวเหยาจึงดีขึ้นมาก
นางถอนใจ หยิบกระดาษเซวียนขึ้นมาอีกแผ่น จรดพู่กันเขียนว่า “คิดถึงท่านดุจจันทร์เต็มดวง ทุกค่ำคืนแสงจันทร์กลับหม่นลง”
แล้วใช้พู่กันชาดแดงหลวงเขียนจดหมายตอบเขา
ก่อนที่จั่วรุ่ยหยางกับท่านกั๋วกงเซี่ยจะมา เซียวเหยารับประทานอาหารก่อน ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม เซี่ยเยี่ยนเหิงกับจั่วรุ่ยหยางจึงเข้าวังมาพร้อมกัน
เพื่อเข้าเฝ้าในห้องทรงพระอักษร
“กระหม่อมเซี่ยเยี่ยนเหิง ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี”