กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 577 ยิ่งพบกันน้อยยิ่งดี
เซียวเหยายืนอยู่หน้าประตู ได้ยินด้วยหูตนเอง เห็นกับตาตนเองว่าท่านน้าหรงกับพระมารดาพูดคุยหัวเราะด้วยกัน
แตกต่างจากท่าทีห่างเหินเย็นชาที่มีต่อนางอย่างสิ้นเชิง
หัวใจของนางปวดหนึบ ราวกับที่ท่านน้าหรงพูด นางเพียงแค่…เพียงเพราะเลื่อมใสในความแข็งแกร่งของท่านน้าหรงหรือ?
นางไม่รู้
นางหันกายจากไป อี้รุ่ยก็ได้แต่ทำตัวเงียบเชียบ ทั้งนายบ่าวต่างย่องออกไปอย่างเบามือเบาเท้า
เมื่อเดินถึงประตูใหญ่ตำหนักหย่งหัว หานเซียงก็ยกน้ำชามาพอดี “องค์หญิง…”
“ชู่…”
เซียวเหยาส่งสัญญาณให้หานเซียงเงียบ “ป้าหานเซียง มานี่ ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”
หานเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เพคะ องค์หญิง”