กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 287 สงบนิ่งต่อทุกสรรพสิ่ง
“หยุนเอ๋อร์…หยุนเอ๋อร์…”
ท้องฟ้าทางตะวันออกเริ่มสว่างเป็นสีขาว
ซูอวิ๋นถูกเสียงอ่อนโยนปลุกให้ตื่นจากฝันดี
นางลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ มองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วเรียกเสียงอ่อนหวาน “สามี”
“ข้าจะออกไปแล้ว”
เขาไม่ได้ปลุกนางก่อนออกจากบ้านมานานมากแล้ว
ซูอวิ๋นพลันตื่นเต็มตา “ท่านจะกลับมาหรือไม่?”
“กลับ แต่คงต้องรอนานหน่อย พระบิดาทรงอ่อนแอลงทุกวัน ข้าต้องไปเฝ้า” คำว่าไปเฝ้าของเขา คงหมายถึงยึดโถงฉินเจิ้งและพระราชวังไว้กระมัง
“เช่นนั้นข้าปลอมเป็นขันทีน้อยไปดูพระบิดาดีหรือไม่?”