กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 จะให้ใจเจ็บหรือให้กายเจ็บ?
“บังอาจ! ต่อหน้าพระชายาจะปล่อยให้พวกเจ้ากำเริบเสิบสานเช่นนี้ได้อย่างไร” ชิงหนิงตวาด เซียงลวี่กับเซียงหลานจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก
ได้แต่คุกเข่าต่อหน้าซูอวิ๋น ตัวสั่นไปทั้งร่าง
ซูอวิ๋นสูดหายใจลึกแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าลุกขึ้นกลับไปก่อน”
เซียงลวี่กับเซียงหลานไม่กล้ากำเริบเสิบสานอีก ได้แต่คำนับลา
“พระชายารัชทายาทไม่ต้องใส่พระทัยนะเพคะ ในสายพระเนตรขององค์ชายรัชทายาทมีเพียงพระองค์ ไม่มีทางทอดพระเนตรสตรีอื่นแม้แต่น้อย” ชิงหนิงปลอบ
ซูอวิ๋นยิ้ม มองดอกหงอนไก่กับดอกโบตั๋นในลานที่กำลังโรยรา แล้วพลันนึกถึงบทกลอนประโยคหนึ่งขึ้นมา ‘สีสันวสันต์ทั่วสวนมิอาจกักไว้