กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 171 ข้าจะมีบุตรให้เจ้า และจะเป็นที่พึ่งพิงของเจ้า
เกรงว่าเซียวอวี้จะคิดว่านางกำลังหลบหนี ซูอวิ๋นจึงจงใจเดินอย่างเชื่องช้า นางเดินอยู่ในลานบ้านที่ล้อมด้วยป่าไผ่ มิได้ออกไปด้านนอก
นางมองภูเขาที่โอบล้อมอยู่ทั้งสี่ทิศ ทั้งขุนเขาเขียวขจีและสายน้ำไหลริน สถานที่เช่นนี้ เซียวอวี้ควบม้าพานางวิ่งตะบึงมา คงใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยาม
ที่นี่คงไม่ใช่แค่ชานเมืองหลวงแล้วกระมัง
“ที่นี่คือที่ใด” นางมิได้หันกลับไป เพียงมองหาทางสุดสายตา พยายามมองให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
เซียวอวี้ตอบว่า “กระท่อมป่าไผ่”
นี่มันไม่เท่ากับไม่ได้ตอบหรอกหรือ
กระท่อมป่าไผ่?