กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 พายุร้ายล้วนมาจากจวนแม่ทัพ
“แต่พวกเขาไม่เคยใส่ใจข้าเลย เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่ใช่พี่ชายของข้า” ซูอวิ๋นพึมพำ
ชิงหนิงชะงักไป “พระชายาโปรดอภัย ข้าน้อยพูดมากไปแล้ว” พระชายาเป็นกันเองเกินไป นางจึงเกือบลืมหน้าที่ของบ่าว
ซูอวิ๋นมองชิงหนิงแล้วยิ้ม “ไม่เป็นไร ชีวิตในจวนอ๋องที่ผ่านมา ต้องขอบคุณเจ้าที่คอยพูดคุยกับข้าบ้าง”
“พระชายาพูดเช่นนี้ทำให้ข้าน้อยละอาย ทุกอย่างเป็นคำสั่งของท่านอ๋อง ข้าน้อยเพียงทำตามหน้าที่”
ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋องดีกับพระชายาถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงรู้สึกว่าพระชายาออกจะโดดเดี่ยวอยู่บ้าง