กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 เสียใจไปก็ไร้ประโยชน์
“เหมียว...เหมียว...”
เสี่ยวหลีฮวาในอ้อมแขนร้องเบา ๆ สองครั้ง เซียวอวี้จึงป้อนขนมบนโต๊ะให้มัน แต่มันดมแล้วกลับไม่อยากกิน
เซียวอวี้กล่าวว่า “เสี่ยวหลีฮวา เจ้าต้องพยายามนะ ซูอวิ๋นชอบเจ้าที่สุด” เขาลูบหัวขนปุกปุยของเสี่ยวหลีฮวา “ขอเพียงนางไม่ให้บุรุษผู้นั้นสืบทอดวงศ์ตระกูล
นางก็ยังมีโอกาสกลับมาเป็นนายของเจ้า”
ระหว่างพูด เขาก็จับตาดูสถานการณ์ที่โถงหมื่นสันติ
ขณะกำลังมองอยู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ฉางผิงผลักประตูเข้ามา “ซื่อจื่อ”
เซียวอวี้ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่สิ เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่? ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปเรียกนางหรือ?”