กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 อย่าลืมหนทางกลับบ้าน
ภายใต้สายตาคาดหวังของซูอวิ๋น เซียวลู่เซิงเดินไปหลายก้าว
เขาหันกลับมา เห็นซูอวิ๋นนิ่งงัน จึงยิ้มกล่าว “หยุนเอ๋อร์?”
“หยุนเอ๋อร์?”
เซียวลู่เซิงเรียกสองครั้ง ซูอวิ๋นไม่เพียงไม่ตอบ แต่ดวงตากลับพร่าเลือนราวกับมีหมอกน้ำ ปริ่มจะร้องไห้เต็มที
“ข้า ข้า...” เขาร้อนใจ จึงก้าวยาว ๆ เข้าไปหาแล้วกอดนางไว้ “เป็นอะไรไป เจ้าตำหนิที่ข้าปิดบังเจ้าหรือ? ขอโทษ ข้าแค่อยากให้เจ้าแปลกใจ
ไม่ได้ตั้งใจปิดบังเจ้า”
ซูอวิ๋นกอดตอบชายหนุ่ม “ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่ได้ตำหนิท่าน หม่อมฉันดีใจเจ้าค่ะ”
นางบอกว่าดีใจหรือ?
ดีใจจนร้องไห้เพราะเขาหรือ?