ตอนที่ 342 ล้างทองสร้างโรงงานที่เขาประจิม

ตอนที่ 342 ล้างทองสร้างโรงงานที่เขาประจิม

เมื่อกำป้ายทองพระราชทานจากเสด็จลุงไว้ในมือ เซียวอวิ๋นชวนที่กำลังเดินอยู่บนถนนก็รู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาเต็มเปี่ยม

ป้ายทองหนักอึ้งที่ห้อยอยู่ข้างเอว ใช้ได้ผลดียิ่งกว่าหนังสือเบิกทางอันใดทั้งสิ้น

ต่อไปหากใครกล้ามาชี้หน้าสั่งการการค้าของจวนเจิ้นเป่ยอ๋องอีก เขาจะเอาป้ายทองฟาดเข้าที่หน้ามันตรงๆ เสียเลย

“พี่ชวน วันนี้พวกเราจะเข้าแอ่งลึกเขาประจิมกันจริงๆ หรือ”

เซวียเสี่ยวเป่ากอดพรมขนแกะปุยหนาฟ่อนใหญ่ไว้ในอก วิ่งจนเหงื่อท่วมหัว

วันนี้เจ้าอ้วนจงใจเปลี่ยนมาใส่ชุดผ้าหยาบทะมัดทะแมงที่เปื้อนยาก มองอย่างไรก็เหมือนคนรับใช้ตัวน้อยตามเจ้านาย

เซียวอวิ๋นชวนเดินขึ้นเขาไปตามทางสายเปลี่ยวโดยที่เท้าไม่หยุดเดินแม้แต่น้อย

“พูดมากน่า เม็ดทรายทองพวกนั้นยังแช่อยู่ในโคลนอยู่เลย ขืนไปช้ากว่านี้ มีหวังถูกซัดลงคลองใต้ดินไหลลงแม่น้ำหลังเขาไปหมดแน่”

เพิ่งจะเดินมาถึงทางเข้าเขาประจิม ทั้งสองก็เห็นพุ่มไม้ด้านหน้าสั่นไหว ทหารเก่าสวมเกราะดำหลายนายมุดตัวออกมาจากข้างใน