กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 335 ตะลึงงัน รวยเละแน่คราวนี้
ท้องฟ้าเพิ่งสลัว โถงเอกของจวนเจิ้นเป่ยอ๋องก็จุดตะเกียงสว่างโร่แล้ว
เซียวจื้อหย่วนคลุมเสื้อขนจิ้งจอกตัวเก่า นั่งหาวหวอดๆ อยู่บนเก้าอี้ประธาน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำเพราะอดหลับอดนอน
ฟู่จื่อจินถือเตาอุ่นมืออันเล็ก พลางกำชับงานกับหรูอี้สาวใช้ข้างกายด้วยเสียงเบา
“เช้าตรู่อย่างนี้ อวิ๋นโจวมันเรียกพวกเราลุกขึ้นมาทำไมกัน”
เซียวจื้อหย่วนขยี้ผมยุ่งเหยิง สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ
“เมื่อคืนที่เขาประจิมมีเรื่องเอิกเกริกขนาดนั้น แถมยังบอกว่าพ่นโคลนพิษออกมา อะไรกัน ป่านนี้ยังไม่สงบอีกรึไง ทำเอาข้านอนไม่เต็มตาทั้งคืน”
ฟู่จื่อจินค้อนให้เขาทีหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอือมระอา
“พวกเด็กๆ ทำงานรู้จักขอบเขต เจ้าที่เป็นพ่อน่ะอย่าเที่ยวหาเรื่องห่วงไปเรื่อยเลย ข้าต้องไปดูที่ครัวหน่อยแล้ว อวิ๋นชวนอดนอนมาทั้งคืน ต้องตุ๋นแม่ไก่แก่ให้เขาสักตัว บำรุงร่างกายเสียหน่อย เจ้าดูสิ ผอมโซจนเป็นยังไงแล้ว”
เพิ่งสิ้นเสียง ประตูใหญ่ของโถงเอกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง บานไม้ลั่นเอี๊ยดเสียงดัง