เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 308 โรงเรือนสิบหลังสร้างเสร็จ ร่องรอยเหมืองทองใต้ดินปรากฏ
ไม้กวนไปมาอยู่ในถัง ส่งเสียงดังขลุกขลัก
ยางรักดิบสีดำอมแดงผสมกับน้ำมันตังอิ๊ว ข้างในเจือผงสีขาวเทาอยู่ชั้นหนึ่ง ซึ่งก็คือเศษวัสดุที่เหลือจากการทำค่ายกลเวทมนตร์รักษาอุณหภูมิ
เซียวอวิ๋นชวนยกถังไม้ขึ้นด้วยมือเดียว คว้าแปรงขนหมูจุ่มลงไป ยางรักสีดำเหนียวข้นเกาะติดขนแปรง หยดติ๋งๆ ลงมา
“นายน้อย กลิ่นนี้ฉุนเกินไปแล้วขอรับ... ฮัดเชิ่ว! ให้บ่าวทำเถอะขอรับ”
ฉางอันถูกกลิ่นฉุนจนจามติดกันสองที เอาแขนเสื้อปิดจมูกไว้แน่น
“เจ้าทาไม่สม่ำเสมอหรอก ของนี่ล้ำค่านัก หากตกหล่นไปจุดหนึ่ง ไออุ่นในโรงเรือนก็จะรั่วออกไปข้างนอก”
เซียวอวิ๋นชวนไม่ได้ส่งแปรงให้เขา แต่หิ้วถังเดินไปตรงรอยต่อท่อดินเผา
น้ำค้างแข็งเกาะอยู่บนผิวนอกอันหยาบของท่อดินเผา เขาออกแรงกดแปรงลงไป ยางรักสีดำก็ซึมตามรอยแยก อุดรอยต่อจนมิดชิดแน่นหนา
ช่างไม้หลี่ที่นั่งยองๆ อยู่ข้างหลังยังคงซุกสองมือไว้ในแขนเสื้อ หนาวสั่นพลางสูดน้ำมูกไปพลาง