กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 269 เหนือทุ่งข้าวสาลี
ในลานหลังจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง ผู้เฒ่าซุนเดินวนรอบคันไถไม้ที่เพิ่งตีเสร็จใหม่บนพื้นอยู่สองรอบ แล้วยื่นมือใหญ่หยาบกร้านออกไปเคาะโครงไม้แรงๆ สองที สีหน้าไม่พอใจไม่ปิดบังเลยสักนิด
“โครงไม้ห่วยๆ คดไปคดมาแบบนี้ ไม้ตรงสักท่อนยังไม่มี จะพลิกดินเยือกแข็งแข็งโป๊กของภาคเหนือเราได้หรือไง อย่าบอกนะว่าทำออกมาเพื่อหลอกเสี่ยวจวิ้นอ๋อง”
ช่างไม้หลี่ร้อนใจจนตบต้นขาตัวเองปั๊บๆ ชี้ไปที่จมูกผู้เฒ่าซุนแล้วด่าทันที
“เจ้ารู้อะไร! นี่คุณชายวาดแบบด้วยมือตัวเองแล้วให้ข้าตี เรียกว่าคันไถคานโค้ง เจ้าตาบอดหรือไง? ไม่เห็นหรือว่าหัวไถนี่เป็นเหล็กกล้าเนื้อดีที่องครักษ์จวนอ๋องเอาเหล็กเถื่อนของหนานอ๋องมาหลอมชุบใหม่ ความโค้งแค่นี้ ห่วงเหล็กแค่นี้ ตรงไหนไม่มีเคล็ดบ้าง?”
ผู้เฒ่าซุนเชิดคอขึ้น ไม่ยอมเชื่อสักนิด
“เคล็ดอะไรกัน ข้าทำนามาตลอดชีวิต ใครเคยเห็นไถหน้าตาแบบนี้บ้าง? ไถคานตรงให้วัวลากยังลำบาก นี่ทำคานโค้งขึ้นมา ไหล่วัวไม่ต้องถลอกหนังหลุดไปทั้งชั้นหรือไง”