ตอนที่ 232 ต้นกล้ารอดเจ็ดส่วน

ตอนที่ 232 ต้นกล้ารอดเจ็ดส่วน

พอฟ้าสาง ลมก็หยุดพัด

รอบข้างเงียบลงทันที เซียวอวิ๋นชวนลืมตาขึ้น

เสียงลมเหนือที่ฟังมาตลอดคืนเงียบลงกะทันหัน เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เร็วยิ่งกว่าองครักษ์จากค่ายทหารเสียอีก เขาคว้าเสื้อบุนวมมาสวม รองเท้ายังใส่ไม่ทันเรียบร้อยก็ผลักประตูออกไปแล้ว

ทั่วทั้งลานขาวโพลนไปหมด

น้ำค้างแข็งเมื่อคืนหนากว่าทุกวันเท่าตัว บนพื้นหินมีเกล็ดน้ำแข็งใสวาวเกาะอยู่ เขาผ่อนลมหายใจออก มองไอขาวที่กระจายอยู่ตรงหน้า รู้สึกว่าหนาวกว่าเมื่อวานอีกมาก

ยังดีที่ลมหยุดแล้วจริง ๆ

พอมองไปทางประตูลาน ก็เห็นฉางอันเทียมรถม้ารออยู่แล้ว ปลายจมูกหนาวจนม่วง แต่ดวงตากลับเป็นประกาย

“คุณชาย พวกเราจะออกเดินทางกันเมื่อไรขอรับ?”

“ตอนนี้เลย”